bu bloga başlama amacım daha önce de belirttiğim ve üst resimde yazdığım gibi kafam bozukken bir şeyler yazmak, kendimi bu yolla rahatlatmaktı. hatta ikinci post bu amaca hizmet eden yazımdı diyebilirim. zamanla düzenli bir blog tutma hevesi oluştu ve “beerserk” kişisel nitelemesinin gittikçe dışına çıkmaya başladı. özellikle son dönemlerde izlediğim filmler üzerine kendimce yaptığım yorumlardan sonra sinema, “beerserk”‘in başını çeker oldu. bazı forumlarda ve sitelerde sinema siteleri arasında yer almaya başladım (blogumu gerek bu şekilde listesine gerekse blogrolluna ekleyen herkese teşekkür etmek isterim bu arada). bloga başlarken ziyaretçi sayısını umursamazken günde 150-200 arası ziyaretçinin olduğu bir blog oldu beerserk. tüm bu güzel gelişmeler, “beerserk”‘i esas noktasından saptırdı. bunu göz önüne alarak yeni bir blog açıp, sinema, müzik üzerine paylaşımlarımı orada sunmak istedim. bunun için de wordpress’in tematik elverişsizliğini arkamda bırakıp blogspot’a geçmek istedim. şartlar elvermedi. madem öyle ben de canımıniçi gafsa’yı da olaya katar, yeni bir blog yaratırım dedim. kişisel olmayan ve belirli bir konseptin olduğu. tüm bu arayışların sonucunda “artperest” ortaya çıktı ve bugünden itibaren yayın olayına başladık. şu demek oluyor ki; “beerserk” köklerine döndü, sanatsal zırvalar “artperest”te. oraya bekleriz artık.
http://artperest.blogspot.com/
beerserk tarafından yazıldı 
1. john frusciante – “the empyrean”
pj harvey ile john parish, 13 sene önce beraber kotardıkları “dance hall at louse point” albümünden sonra yeniden bir araya gelip yeni bir albüm çıkarıyorlar. “a woman a man walked by” adını taşıyan albüm için dinleyicilerle randevu mart sonuna verilmiş. pj harvey’in kariyerinde farklılık taşıdığına inandığım “dance hall at louse point”‘ten sonra yeni albümün nasıl olacağını oldukça merak ediyorum. özellikle gitarların yerini piyanoya bıraktığı, iç burkan “white chalk”‘tan sonra…
morrissey’in yeni albümü “years of refusal”‘ın çıkış tarihi ilk olarak eylül 2008 olarak açıklanmıştı. ertelendi durdu, şubat ortası çıkacak. fakat net ortamına düşmüş durumda albüm, şu anda dinliyorum. ilk izlenimim gitar tonlarında farklılık oluşu. iyice etüd ettikten sonra girişirim bir yazıya.
2002 tarihli “arabesque” albümüyle fransızlara rakı içertecek kadar içli yapan jane birkin’in yeni albümü “enfants d’hiver” yayınlanan albümler arasında. bu albümün en önemli özelliği tüm şarkı sözlerinin kendi elinden çıkması.
1. the dø – “a mouthful”
madem bukowski üzerinden gidiyoruz bugün, bunu da yazmadan geçmeyim dedim. charles bukowski üzerine yazılmış pek çok biyografi var ecnebi piyasada. bunlardan howard sounes’ın “çılgın bir yaşamın kollarında tutsak” adlı kitabı basıldı seneler önce parantez yayınları tarafından. kapsamlı bir biyografi sayılıyor ancak yurt dışındaki edisyonuna göre fotoğraf bakımından biraz fakir deniliyor. yıllardır arıyorum kitapçılarda, sahaflarda. bulamadım. istanbul’a gittiğimde istiklal’deki parantez’e uğradım, basmayı düşünüyoruz dediler. 8 ay geçti tık yok. gittigidiyor’da da denk gelemedim bir türlü. elinde bulundurup gözden çıkarmak isteyen varsa haber etsin. ya da bir yayınevi el atsın da bassın. ne güzel olur.
2000′lerin başından bu yana bir bukowski fırtınasıdır gidiyordu yurdum gençliğinde, şu sıralar duruldu gibi. henry chinaski, sadece bukowski’nin alter egosu olmakla kalmamış, kamışına su yürümüş gençlerin girebileceği delik arayışında umutsuzluğu, kaybedişi simgeler oldu. “six pack” alıp lıkır lıkır içebilen, eli kalem tutup üç beş satır karalayabilen, hayatın hastalıklı gidişine içinden de olsa isyan edebilen herkes birer “küçük bukowski” kesildi. bir de onun erotik öykülerini farkeden kitle oldu; bu iç gıdıklayıcı kelimelerden oluşan öyküler, onları bir bokun sinekleri kokusuyla davet edişi gibi kendisine çekti. aylar geçti belki de aylar, ufak sıkıntılar bir kenara atıldı ve bununla beraber buk kitapları. buk sevgisi ona kafa olarak bağlı olanlarda baki kaldı.
geçen cuma günü erhan’la beraber fotoğraf çekmeye çıktığımda çektiklerimden pek emin değildim. ilk slr makina deneyimimden çok da bir beklentim yoktu. filmi banyo ettirdikten sonra ilk sefere göre fena sayılmaz dedim içimden. eline fotoğraf makinası alıp da bir kaç idare eder foto çekebilen her vatan evladı gibi ben de bir deviantart hesabı açtım. ufak ufak koymaya başlarım fotolarımı.
“marla singer” kademesine gelmemiş ergen & gotik? kızların bir önceki basamağıdır “ölü gelin” ve tim burton’ın beyninden çıkan diğer karakterler. kitabın yeni baskısından bahsedecekken çok alakasız bir giriş yaptığımın farkındayım. içerisinde tim burton etiketi geçen bir post olmamıştı. hazır burada adı geçiyorken dokundurayım istedim sadece. sadede gelirsem; ilk olarak om yayınları tarafından 1999′da basılan “istiridye çocuğun hüzünlü ölümü”‘nün yeni baskısı altıkırkbeş yayın tarafından yapıldı.